Stilaan versoepelen de coronamaatregelen. Gaandeweg normaliseert het leven. Wij vroegen aan enkele van onze leden hoe zij de afgelopen periode ervaren hebben en wat zij onthouden uit deze vreemde periode. Vandaag in onze 'Corona Diaries': Eline Beukeleirs. Eline is apotheker in het AZ Rivierenland, campus Bornem.

Hoe ingrijpend was of is Corona in je werk? Wat veranderde allemaal? Wat lukt en wat niet?

"In een ziekenhuis is de impact van COVID-19 uiteraard zeer groot. En dat zal nog een tijd zo blijven. Eerst en vooral moesten we ons voorbereiden om zoveel mogelijk coronapatiënten op te vangen. Daarnaast moesten we ook de veiligheid van niet-besmette patiënten en van personeelsleden kunnen garanderen.

In de apotheek moesten we op zeer korte termijn voldoende medicatie regelen voor de afdelingen die werden omgevormd tot COVID19-afdeling. Het aantal bedden voor intensieve zorg breidde uit. Dat betekende ook dat de vraag naar kritieke medicatie steeg. Deze medicatie is cruciaal om mensen op intensieve zorgen te kunnen behandelen. Tekorten waren nooit veraf, het was elke dag keihard werken om voldoende te kunnen voorzien. Ik heb uren met firma’s en collega’s gebeld en gemaild om te overleggen wat mogelijk was. Samen met de betrokken artsen keken we ook naar alternatieve, maar evenwaardige therapieën in geval dit nodig zou zijn. Na verloop van tijd werden leveringen door de overheid 'gestuurd' om hamsteren te voorkomen.

Het tekort aan persoonlijke beschermingsmaterialen bezorgde mij kopzorgen. We moeten onszelf te beschermen tegen het coronavirus, maar ook voor onze 'normale' bereidingen in de apotheek moeten we mondmaskers e.d.m. gebruiken. Chemomedicatie maken zónder is bijvoorbeeld onmogelijk. Dat zorgt uiteraard voor extra druk op de beschikbare materialen.

Ook onze assistenten zijn bezorgd over hun gezondheid en die van hun gezin, zeker omdat ze er van zo dichtbij mee geconfronteerd worden. Alles blijft gewoon doordraaien. We kunnen niet van thuis uit onze job doen. En dus proberen we als leidinggevende binnen het team te zoeken naar oplossingen, maatregelen waarbij iedereen zich goed voelt..."

Hoe ervaar je deze periode op mentaal vlak? Wat doe je om te ontspannen?

"Toen bleek dat er serieuze medicatietekorten dreigden, heb ik daar van wakker gelegen. Ik had schrik dat we niet gingen kunnen voldoen aan de noden. Tot op de dag van vandaag hebben we gelukkig al onze patiënten kunnen helpen, maar we zijn er nog niet. Het ‘gewone’ leven wordt in de ziekenhuizen geleidelijk weer opgestart. Ook daar is medicatie voor nodig.

Elke dag word je geconfronteerd met zware cijfers: doden, nieuwe besmettingen... Er elke dag in je job mee geconfronteerd worden, maakt het tastbaarder, maar ook zwaarder. Mijn gedachten gaan vaak uit naar families die geliefden hebben verloren en geen afscheid hebben kunnen nemen.

Mijn grootste angst is dat mijn ouders, schoonouders, grootouders... besmet zouden raken. Elke dag bel ik hen om te vragen hoe het gaat. Mijn oma woont in een rusthuis en ik hoop elke dag opnieuw dat ze het goed maakt. Het doet me dan ook ontzettend goed als ik met haar kan skypen. Ook met de versoepelde maatregelen durf ik nog niet naar mijn (schoon)ouders gaan. Ik wil het risico nog niet nemen.

Een babbel met iemand over wat je elke dag meemaakt op je werk, doet me veel deugd. Daarnaast ben ik meer beginnen experimenteren in de keuken. Dat ontspant me. Net zoals een fietstochtje om even uit te waaien, tussen de velden waar je enkel koeien en paarden passeert.

Onlangs had ik een patiënt aan de telefoon die ongerust was over de verderzetting van haar therapie in het kader van de coronamaatregelen. Ik heb haar kunnen geruststellen en haar probleem kunnen oplossen. Ze was mij zo dankbaar en zei: "Mijn applaus vanavond is speciaal voor jou." Ik kreeg tranen in de ogen. Daar haal je moed uit om er weer tegenaan te gaan."

Welke positieve lessen neem je mee uit deze periode? Zaken die we als mens moeten onthouden voor de periode na Corona?

"Ik heb gevoeld wat ik mís en wat ik helemaal níet mis. Je geniet meer van de kleine dingen in je leven. Een fietstochtje in de omgeving is nu net een fietsvakantie in het buitenland. Daarnaast vind ik het hartverwarmend dat mensen elkaar zo steunen in deze moeilijke periode en dat mensen kleine dingen doen om anderen te helpen. Dat moeten we blijven doen."

Tot slot: wat is het allereerste wat je zal doen na Corona? Waar kijk je het hardst naar uit?

"Ik kijk het meest uit naar het moment dat ik mijn familie en beste vrienden een dikke knuffel kan geven. Ik mis hen enorm. En daarna samen een goed glas wijn drinken!"

Lees de reacties ()
Lees de reacties () Verberg reacties

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.